2 jaar geleden is mijn vader overleden en na zijn dood heb ik diverse teksten van hem gevonden waarin hij zijn gevoel en gedachten had verwoord. Uit deze teksten bleek dat hij iemand anders te zijn dan dat ik dacht dat hij was. En aan het einde van zijn leven heeft hij mij ook verteld dat hij spijt had van diverse keuzes die hij gemaakt heeft en dat hij bepaalde dingen anders had willen doen.
Deze uitspraak maakte op mij veel indruk, met name omdat ik van binnen wist dat ik ook moeite heb om mijzelf te laten zien, om authentiek te zijn.
Mijn vader is opgegroeid in een situatie waarbij “doen wat hoort” en “vooral niet laten merken wat je voelt” belangrijke normen waren. Je anders voordoen dan je was was iets wat erbij hoorde omdat de omgeving niet mocht weten of merken hoe slecht het huwelijk van zijn ouders was en hoe arm ze waren. Schaamte en schuldgevoel overheerste en bepaalde een groot deel van het gedrag en dus ook de opvoeding.
Het gevolg, een kind met een soortgelijk mechanisme waar hij helaas niet uit heeft weten te breken. Waarschijnlijk ook omdat hij zelf getrouwd is met een partner, mijn moeder, die hetzelfde gedrag vertoonde als zijn moeder. Ook bij mijn moeder was angst, schaamte en schuldgevoel altijd aanwezig. Mede omdat ze als jong kind niet geloofd werd toen “een huisvriend” zijn handen niet thuis kon houden. Desbetreffende persoon mocht gewoon langs blijven komen en kon zijn handelingen gewoon voortzetten zonder dat er door mijn opa en oma werd ingegrepen omdat ze mijn moeder gewoonweg niet geloofde.
Ik kan nog veel meer verhalen vertellen, maar de essentie is duidelijk. Mijn zussen en ik zijn opgevoed, zoals zo veel kinderen, door ouders die zelf het nodige hebben meegemaakt en die nog vast zaten in hun eigen ontwikkelingstrauma’s.
Dezelfde ontwikkelingstrauma’s herken ik in mijn gedrag. Ik heb ook mechanismen ontwikkeld die vergelijkbaar zijn van die van mijn ouders. Dingen doen omdat ze zo horen, als je iets doet moet het nut hebben, je gevoel is niet van belang, niet aan de buren/vrienden/kennissen laten merken dat er iets aan de hand is, als het er maar goed uit ziet aan de buitenkant, als je iets doet moet het wel van maatschappelijk belang zijn, iets voor jezelf doen is egoïstisch, rijke mensen komen aan hun geld ten koste van anderen, vertrouw niemand want ze belazeren je.
Kortom, een hele lijst met dingen die je niet direct zo denkt, maar wel invloed hebben op je zijn en handelen waardoor je niet jezelf of authentiek durft te zijn.
Met name na het overlijden van beide ouders begreep ik meer en meer in welke overtuigingen en familiesysteem achtige patronen ik verweven zat.
Door het te begrijpen en mijn eigen gedrag onder de loep te nemen zag ik meer en meer dat ik ook op weg was om aan het einde van mijn leven spijt te krijgen van de dingen die ik niet gedaan zou hebben. Spijt te krijgen van de dingen die ik niet gezegd zou hebben, maar vooral spijt te krijgen niet mijzelf te zijn, niet mijzelf te laten zien, en dus niet authentiek te durven zijn.
En diep van binnen wist ik dit al een tijdje. Want in 2015 heb ik ooit de naam “Wielmoed” bedacht voor mijn eigen bedrijf dat ik pas gestart ben in 2020. Deze naam staat voor: de “moed” hebben om het stuur-“Wiel” van je (lees: mijn) leven in handen te nemen. Kortom, te doen wat bij mij past en wie ik ben.
We zijn nu ruim 5 jaar verder en ik doe inmiddels dat wat bij mij past en wie ik ben. Ik ben, ook met hulp van coaches, er achter gekomen dat mijn belangrijkste waarde, mijn WHY, vooral vrijheid is. Ik ga enorm aan van dingen die vrijheid opleveren. Dat kan zijn tijd, geld, te gaan en staan waar je wilt, te doen wanneer je iets wilt en met wie je dat wilt.
Inmiddels heb ik daar ook de werkvorm bij gevonden dat ideaal is. Professioneel netwerk marketing. Het verkopen of leveren van een product aan mensen die hetzelfde willen doen en wat tevens een leuk actief en passief inkomen oplevert.
Tevens een beroep dat indruist tegen alle waarden en normen die we thuis hadden. Een beroep dat veel tongen losmaakt, dat veel mensen niet vertrouwen, en wat in het maatschappelijk leven niet erg gangbaar is en status heeft. Kortom, een beroep dat de goedkeuring van mijn ouders zeker niet zou hebben gekregen gezien de opvoeding en overtuigingen die we vanuit ons familiesysteem hebben meegekregen.
Het is dan wellicht ook niet verbazingwekkend dat ik dit beroep inmiddels al 8 maanden uitoefen, maar nog nauwelijks gedeeld heb met familie en vrienden en zeker niet op LinkedIn waar mijn oude zakelijke contacten zitten. Want tja, wat zullen die er wel niet van denken…
Maar het is tijd, tijd om los te laten en niet alleen te gaan doen wat ik graag doe en waar ik gelukkig van word, maar ook om er open voor uit te komen.
Open uitkomen over mijn gedachten, mijn meningen en mijn gevoelens. De moed hebben het stuurwiel in handen te nemen en de angst en schuldgevoelens te overwinnen. Mij niet meer druk maken om wat anderen ervan zouden kunnen vinden. Geen schuldgevoel meer te hebben richting mijn ouders dat ik het anders doe dan zij zouden “goedkeuren”. Hoewel ik verstandelijk weet dat dat ook een aangeleerde overtuiging is geweest.
Het is tijd om lost te laten en te gaan doen wie ik ben. Te doen zonder angst en zonder schuldgevoel. Te zijn wie ik kan zijn en het familiepatroon doorbreken.
En om daarbij mijn kinderen en kleinkinderen te laten zien en ervaren dat het OK is om jezelf te zijn en niet dat angst- en schuldsysteem nog langer door te geven.
Liefs Gurbe