Deze vraag c.q. dit oordeel heb ik de laatste maanden toch wel een paar keer gehoord.
En het korte antwoord is “bitcoin-nieren”. Dat is net zo iets als rentenieren maar dan vanuit bitcoins.
Het langere verhaal begint op vrijdag de 13e : Ik zat in een onderhandeling over arbeidsvoorwaarden zoals ik de laatste 30 jaar al heel vaak heb meegemaakt. Maar deze keer ging het anders.
Iemand van de “tegenpartij” plaatste een opmerking, zoals dat in onderhandelingen nu eenmaal gaat, maar deze keer viel de opmerking helemaal verkeerd en werd ik voor het eerst in 30 jaar oprecht boos.
En nee, niet gespeeld boos, maar echt boos. Ik reageerde heftiger dan mensen van mij gewend zijn en was zelf ook even in de war van deze nieuwe emotie.
Deze boosheid bleef bij mij gedurende de volgende drie uren onderhandelen en ik heb mij wat teruggetrokken uit het gesprek. Ik was mij namelijk ook erg bewust van het feit dat de opmerking een trigger was van iets wat bij mij zat. En dat het niets te maken had met de onderhandelingen of de mensen die daar zaten.
Na het gesprek, ik nog steeds wat in de war, ging ik naar huis en heb ik onderweg mijn eigen coach, Ina, gebeld en de situatie uitgelegd. Ik snapte niet wat hier gebeurde en waarom dit mij zo aangreep en waarom deze boosheid bij mij loskwam voor het eerst in mijn leven.
Maar na enkele vragen van mijn coach, want dat is wat zij verdomd goed doet, viel het kwartje. Of beter gezegd het rotsblok.
Zoals bij iedereen is er wel ergens een overkoepelend trauma, jeugdgebeurtenis, opvoeding of iets dergelijks wat gezorgd heeft voor een passend en soms ook succesvol coping mechanisme. En zie hier, ik zag voor mij de gebeurtenissen van vroeger en tevens het coping mechanisme dat ik al mijn hele leven bij mij draag.
Ik zat gevangen in mijn dramadriehoek en heb mijzelf mijn hele leven opgeworpen als “de helper. Degene die voor iedereen klaar staat om pijn weg te nemen, ruzies te sussen en problemen op te lossen. Ik heb vele mensen en bedrijven geholpen, geadviseerd en verteld hoe ze met “hun” problemen om moeten gaan. Ik wist het allemaal heel erg goed op te lossen…
En zie hier het probleem waar ik mijzelf in had gemaneuvreerd. Ik had de waarheid in pacht, ik had de methode waar je wat aan had en heb iedereen mijn versie van de oplossing gegeven en dus iedereen “vis gegeven”.
Ik heb alleen niemand leren vissen. Het was mijn methode, mijn oplossing en mijn beeld van de werkelijkheid. Daardoor, voor de kenners van de dramadriehoek, was ik niet alleen helper, maar ook dader en wellicht slachtoffer. En natuurlijk heb ik onderweg ook echt wel mensen geholpen en problemen opgelost, maar ik was door mijn manier van zijn, doen en werken wel een onderdeel geworden van het probleem. En ik stond altijd aan om anderen te helpen.
En dit inzicht zorgde ervoor dat mijn hele wereld op zijn kop stond. Want wie ben ik eigenlijk en wat betekent dat voor mijn werk en wat als ik nu eens iets ga doen waarbij ik mijzelf help…
En zo zat ik 2 dagen later, toevallig, bij een meeting over crypto’s en ik begreep er geen jota van.
Want afgelopen december werd ik geïntroduceerd in de wereld van crypto’s. Ik wist tot dat punt helemaal niets van crypto’s en had mij daar nog nooit in verdiept. Maar omdat ik uitgenodigd was door een hele goede bekende en het leek te gaan om een investering (vandaar de vergelijking met rentenieren) en niet het handelen in crypto’s, ben ik op uitnodiging naar een landelijke meeting gegaan in Hilversum op 15 december.
En daar sloeg, na 1 uur luisteren naar allerlei termen die ik niet begreep, wel de vlam in de pan, werd ik enthousiast en ging het crypto vuurtje in mij aan.
Hier vond ik een bepaalde vrijheid en methode om iets te doen voor mijzelf. Ik was hier aan het leren vissen. En Sinds 15 december ben ik vrolijk, sta ik vroeg op en heb ik zin in de dag (wat ik daarvoor bijna nooit gehad heb), ben ik 8 kilo lichter geworden zonder mijn eetpatroon aan te passen, is er een druk en last van mijn schouders en voel en ervaar ik de vrijheid van handelen en leven. Ik voel mij letterlijk een ander mens.
Na 15 december heb ik 6 weken vrij genomen van mijn bedrijf Wielmoed en ben ik gaan studeren en met mensen gaan praten. Ik wilde alles weten over crypto’s; systemen, wat er goed kan gaan, wat er fout kan gaan. Kortom alle kanten van het verhaal. En ik leerde hier een wereld kennen die smaakt naar meer. Vrijheid, onafhankelijkheid en autonomie, waarden die bij mij verstopt zaten maar duidelijk de kop op hebben gestoken.
Het resultaat is dat ik nu 8 maanden verder ben en samen met mijn vrouw aan het bitcoin-nieren ben. We zitten volop in de wereld van de crypto’s en zijn inmiddels zo ver dat we ook andere mensen kunnen helpen om naast hun werk een extra zakcentje te verdienen.
Voor mij is het dus niet alleen een avontuur om geld te verdienen. En ja, dat is wel een heel leuk onderdeel. Voor mij is het sinds vrijdag 13 december vooral een nieuwe manier van leven. Het herontdekken van mij zelf, mijn vrouw, mijn kinderen en kleinkinderen. De vrijheid te hebben en de vrijheid te nemen om te leren wat ik zelf de moeite waard vind om de rest van mijn leven te doen samen met mijn geliefden.
Tegelijkertijd heb ik nu een basisinkomen en kan ik ook ander mensen helpen en ondersteunen zoals ik dat in mijn vorige leven ook deed. Want het helpen zit ook wel wat in de genen.
Het verschil is echter dat ik nu mensen kan leren vissen en hoop ik niet in dezelfde valkuil te trappen. So far so good.
Liefs Gurbe.